Cornelis Paashuis : Computer Graphics en Kunst en Media Filosofie.

Chaos in Kunst en Wetenschap.

Nieuwe inzichten in diverse wetenschapsgebieden zoals experimentele
ontwikkelings-biologie, chaos-theorie (fysica) worden geent op de ontstuimige
ontwikkeling van de digitale revolutie.
Ons traditionele wereldbeeld zal zich hierdoor ongetwijfeld in zijn basale kenmerken en
paradigma's onomkeerbaar veranderen, welke onvermijdelijk zal lijden tot een modernere
houding in het denken en handelen van de huidige mens.

Buiten de traditionele klassieke mogelijkheden in de kunst, is er een virtuele wereld geschapen,
waarbij de nieuwsgierigheid van de modern-kommunikatieve mens de gelegenheid wordt geboden
om kennis te maken met een onbekende visuele esthetische vormenwereld, voortvloeiend uit een
zich steeds verder ontwikkelend hyper-medium.

Met een aantal algorythms ( wiskundige formules ) en het toeval als een basaal principe in een compositie-proces, welke is ingebouwd in de gehele procesgang van een computerkunst-programma, kan met voldoende ervaring en artistiek vermogen een ongekend aantal virtueel-organische verschijnings vormen worden opgeroepen. Deze hebben uiteindelijk geleid in de richting van nieuwe esthetische ervaringen.

Een geheel nieuwe virtuele visualiteit en daarmee samenhangende emotionaliteit komt hier naar voren,
welke in een soort biologisch voorgeborgte lijkt te zijn ontstaan ( pre-biotiek). Deze virtuele verschijnings vormen hebben een ongewone esthetische uitstraling, een mythisch en zelfs erotisch karakter,
zodanig dat ze buiten de traditionele in ons bekende referentie systeem vallende waarden zoals "herkenning" en "plaatsbaarheid" kunnen geraken.

De vormen hebben eveneens niet alleen een mystiek/meditatieve sfeer, maar verbeelden een levend- organisch geheel met een intigrerend dynamisch karakter. "Betekenis", een algemeen geldend principe, welke in onze samenleving een hoge prioriteit aan wordt toegekend, heeft men meerdere malen in de historie van de kunst behoorlijk onder vuur genomen, dit om het principe niet te laten verworden tot een vorm van levenloos mechanistisch denken.

Hierbij werd een beroep gedaan op een onderliggende manier van interpretatie, welke teruggrijpt
op de oudste manier van het vergaren van basis-informatie van en over ons leven; het beeldschrift.
Het werd eerst gedeconstrueerd en daarna volgens nieuwe inzichten en compositie-technieken opnieuw samengesteld ( lateraal denken ), welke geleid heeft tot verrassende kunstwerken en
zelfs tot nieuwe richtingen in de kunst.

In grote lijnen speelt zich nu hetzelfde af; nieuwe inzichten in diverse wetenschapsgebieden, gekoppeld aan de onomkoombaarheid, onomkeerbaarheid en onstuimigheid van de digitale revolutie, bepalen nieuwe uitgangspunten van inzichten en kommunikatie. Hierbij ontstaan verschijningsvormen welke een virtueel ( niet-fysiek ) beeld opleveren.